هنگامى كه پى مىبرند حيات وبقايشان ، مانع ورادع از تعقيب وادامه پيروى از مقصد ومرام الهى است ، وزنده ماندنشان ، حايل ومانع بين آنان واكرام وبخشش الهى مىباشد ، لباسهاى حيات را از تن بيرون مىكنند ودرهاى لقاى محبوب را مىكوبند وبا بذل جانها وتقديم أرواح خويش ، در طلب وجستجوى اين پيروزى ، متلذذ وكامياب مىگردند وبدنهاى خود را در معرض مخاطرات شمشيرها ونيزه ها وآماج تيرها قرار مىدهند . . . آرى ، نفوس كربلاييان وطفوفيان براي نيل به اين وصال بزرگ ولقاى با شكوه الهى ، جهت گيرى نموده است ، به حدى كه در استقبال مرگ با همديگر به مسابقه پرداخته اند ونفوس خود را آماج تيرها ، نيزه ها وشمشيرهاى دشمنان قرار داده اند . آنان چقدر زيبنده وشايسته تعريف وتوصيف مرحوم سيد مرتضى علم الهدى ( 1 ) مىباشند ، آنجا كه اين حماسه سازان را چنين مدح وتوصيف مىفرمايد : " آنان افرادى هستند كه خود را به سرزمين پر حرارت وسوزان افكنده ، ودر جوار قرب حضرت حق جا گرفته اند . گويا در منطق آنان ، قاصدان ضرر رسان ، در واقع سود رسان ونافعان هستند ، وقاتلان وكشندگان ، در واقع احياگران وبخشندگان حيات وهستى مىباشند . " اگر نبود امتثال امر ودستور سنت وكتاب ، كه بايد در همچو مواردى لباس عزا ومصيبت بپوشيم ، از آن جهت كه پيشوايان هدايت ما ، توسط أرباب ضلالت وگمراهى به فيض شهادت نايل آمده اند ، وسياه پوشى ما به خاطر از دست دادن اين سعادت بزرگ واز دست رفتن شوق واشتياق شهادت است ، جا داشت در مقابل اين نعمت بزرگ ( وصال به حق ) لباسهاى شادى وسرور بر تن كنيم وشادمانى نماييم . ولى چون در پوشش لباس مشكى ، رضايت وخشنودى حضرت حق ورضايت وعلاقة بندگان نيكوكار وصالح نهفته است ، پس جامه ماتم به تن مىكنيم وبا فرو ريختن اشكهاى

--> ( 1 ) سيد مرتضى علم الهدى : علي بن حسين بن موسى ، از دانشمندان بزرگ شيعه وپيشواى طالبيان ، در سال 433 ه‍ . ق در بغداد وفات يافت وآثار وتأليفات بسيارى از خود به يادگار گذاشته است كه از آن جمله مىتوان به : امالى ، انتصار ، الشافي في الإمامة اشاره كرد .